همسر

همسرم کاش نینوایی بود                  از ازل زلف او حنایی بود

تا که من خسته می رسم از راه         خوش چو ایام آشنایی بود

در دو دست استکان منتظرم               داخل استکان چایی بود

بر دو لب خنده و دو چشم مشتاق       همه حرفش ز روشنایی بود

دور از مکر و حیله و دغلی                  قهر با ظاهر ریایی بود

چادر عفتش به سر همه وقت             دشمن سخت خود نمایی بود

/ 0 نظر / 29 بازدید